Vəhdət Partiyasının Sabirabad rayon təşkilatının sədri Rəna Ağayeva
Azərbaycan siyasətinin görünməyən səhnələrində illərlə davam edən gizli anlaşmaların, qaranlıq planların izləri dolaşır.
Bu izlər bir nöqtədə Ramiz Mehdiyevin siyasi ambisiyaları ilə Əli Kərimlinin müxalifət tribunalarından idarə etdiyi köhnə ittiham ritorikasının kəsişdiyi yerdə qabarıq şəkildə özünü göstərir.
İllər boyu bir-birinə ideoloji cəhətdən zidd görünən bu iki siyasi fiqurun gizli koordinasiyası təsadüfi deyildi; hər ikisi üçün məqsəd eyni idi – ölkədə sabitliyə xələl gətirmək, güc boşluğu yaratmaq və bu boşluqdan sui-istifadə edərək öz nüfuz dairələrini genişləndirmək.
Ramiz Mehdiyev uzun illər hakimiyyət koridorlarında sükutun içində güc toplayan, özünü “dərin dövlətin memarı” kimi təqdim edən bir fiqur olub. Onun siyasi səhnədən uzaqlaşdırılması təkcə şəxsi nüfuzunun zəifləməsi deyildi; bu, eyni zamanda özünü yenidən təsdiqləmək istəyən adamın içində alışan ambisiyaların da oyanışı idi.
Köhnə komandasının bir hissəsini ətrafına toplayaraq bağ evlərində keçirilən gizli toplantılar, dövlət strukturlarından uzaqlaşdırılmış şəxslərlə koordinasiya, ölkədə baş verən sosial gərginlikləri manipulyasiya etməyə yönəlmiş addımlar təsadüfi fəaliyyət deyildi – bu, planlı şəkildə sabitliyə zərbə vurmaq cəhdi idi.
Əli Kərimlinin bu prosesdəki mövqeyi isə başqa formatda özünü göstərirdi. O, illərdir müxalifətin süstlüyü ilə gündəmə gəlsə də, Ramiz Mehdiyevin kölgəsində özünə “siyasi alət” kimi rol tapmışdı.
Mitinqlərin təşkilində, kütləvi narazılığın şişirdilməsində, sosial media vasitəsilə xaos narrativinin yayılmasında onun oynadığı rol təsadüfi deyildi.
2024-cü ilin yanvarında planlaşdırılan mitinqin arxa fonunda da məhz bu koordinasiya dayanırdı – biri pərdə arxasından ssenari yazır, digəri isə tribunadan siyasi teatrı idarə edirdi.
Bu işbirliyi Azərbaycanın siyasi mühitinə qarşı yönəlmiş ən təhlükəli cəhdlərdən biri idi. Dövlət çevrilişi planının əsas hədəfi ölkədə idarəetməni qeyri-sabit hala gətirmək, cəmiyyətdə etimad böhranı formalaşdırmaq və hakimiyyət strukturlarında çat yaratmaq idi.
Ramiz Mehdiyevin “gizli dövlət şurası” adlandırdığı dairələrdə müzakirə olunan planlar, Kərimlinin isə xaricdəki şəbəkələrlə qurduğu rabitələr bu ssenarinin paralel xətlərini təşkil edirdi.
Ancaq bu planların reallaşmaması bir daha göstərdi ki, Azərbaycanın dövlətçilik dayaqları fərdi ambisiyaların üzərində qurulmayıb. Cəmiyyət də, dövlət mexanizmi də artıq bu cür manipulyativ siyasi oyunlara qarşı kifayət qədər möhkəmdir. Mehdiyev–Kərimli xəttinin cəhdi də elə bu möhkəm divara dəyib dağılmış bir siyasi avantüra olaraq tarixdə qaldı.
Bu gün həmin proseslərə qayıdıb baxanda görürük ki, görünənlə görünməyənin, səslənənlə pıçıldananın, açıq siyasətlə gizli planların kəsişdiyi yerdə yaradılmaq isənilən xaos Azərbaycan reallığına uyğun gəlmir.
İllərin siyasi təcrübəsi bir daha sübut etdi: fərdlərin şəxsi ambisiyası, qaranlıq planlar və kölgə anlaşmaları xalq iradəsi ilə toqquşanda yalnız bir nəticə olur – siyasi fiqurların özlərinin məğlubiyyəti.
Əli Kərimli və Ramiz Mehdiyevin adı isə bu məğlubiyyətin simvoluna çevrildi. Onlar özləri üçün “növbəti siyasi səhifə” yazmaq istədilər, lakin yazdıqları yalnız boşluğa səslənən uğursuz bir cəhd kimi yadda qaldı.
